« ھشدار که رشته ھای بقای دنیا بریده شد . دنیا با اھلش وداع نموده ، نشانه ھای خیرش مفقود گشته و با شتاب اھل خود را به نابودی می برد و حتی ھمسایگانش را تباه می کند . آنچه از دنیا در کام شیرین می نمود تلخ گردید و آنچه صاف می نمود آلوده شد . از دنیا جز ته دیگی مسموم و آبی زھرآگین باقی نمانده است که جز بر گرسنگی و عطش نمی آفزاید . ای بندگان خدا مصمم شوید و از چنین خانه ایی که نابودی اش حتمی است کوچ کنید . مبادا که آرزو بر شما غلبه کند . تأخیر مکنید مبادا که مکثی شما را مشغول سازد . آمرزش طلبید و بسوی خدای خود باز گردید که برای شما امیدوارم وگرنه از عاقبت سرنوشتی که در پیشدارید بس بیمناک و متأسفم».


امام علی (ع) – نھج البلاغه